حجت الاسلام و المسلمین محسن چشک، از مبلّغین شهرستان آمل، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به سالروز میلاد قمر منیر بنی هاشم، ابالفضل العباس (ع) اظهار داشت: ماه مبارک شعبان، ماه سرشار از برکت و نورانیشدن جهان به موالید اهل بیت (ع) است. در این میان، میلاد حضرت عباس (ع) در چهارم شعبان، نقطه درخشانی است که تجلیگاه فضایلی چون وفاداری بیچون و چرا، شجاعت افسانهای، سقاوتی بینظیر و پرچمداری استوار در راه حق است.
وی تأکید کرد: ایشان تنها یک برادر یا یک یار نبود، بلکه او تجسم عینی «اَلسَّلَامُ عَلَیْ وَلِیِّ اللَّهِ وَ ناصِرِ دینِهِ» بود؛ کسی که تمام هستیاش را در طبق اخلاص گذاشت و در راه یاری دین خدا و ولی خدا، امام حسین(ع)، تقدیم کرد.
حجت الاسلام و المسلمین چشک ابراز داشت: زندگی قمر بنی هاشم (ع) از همان آغاز، با نشانه های عظمت همراه بود. مادر گرامیشان، امالبنین (س)، بانویی شجاع، فاضل، شاعر و سخنور بود که حضرت امیرالمؤمنین (ع) به دلیل همین شجاعت و فضیلت، او را برای همسری برگزیدند.
وی افزود: نقل است که هنگام تولد عباس(ع)، حضرت علی (ع) نوزاد را در آغوش گرفتند و دستانش را بوسیدند و گریستند و فرمودند این دستها در راه یاری برادری قطع خواهد شد. این گریه، هم پیشآگاهی از مصیبت بود و هم احترام به مقام رفیع فرزندی که قرار بود پرچمدار بزرگ عاشورا شود.
مبلّغ شهرستان آمل یادآور گردید: حضرت ابالفضل العباس (ع) از کودکی با معارف دینی مأنوس و به «قمر بنیهاشم» ملقب شد، هم به دلیل زیبایی ظاهری و هم به دلیل نورانیت باطنی و اخلاقی. حتی در کودکی، وقتی پدر بزرگوارش از او خواست بعد از گفتن «احد»، «اثنین» بگوید، با روحیه توحیدی محض پاسخ داد: «با زبانی که یک گفتم، دو نمیگویم.»
وی خاطرنشان کرد: مقام حضرت ابوالفضل (ع) نزد خدا و اهل بیت (ع) مقامی بینظیر است. در زیارت مأثوره و معتبری از امام صادق (ع) خطاب به ایشان آمده است: «السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا عَبَّاسَ بْنَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ ... سَلَامُ اللَّهِ وَ سَلَامُ مَلَائِکَتِهِ الْمُقَرَّبِینَ وَ أَنْبِیَائِهِ الْمُرْسَلِینَ وَ عِبَادِهِ الصَّالِحِینَ وَ جَمِیعِ الشُّهَدَاءِ وَ الصِّدِّیقِینَ». این سلام همگانی فرشتگان، پیامبران، صالحان و شهیدان، نشاندهنده عظمت مقامی است که عباس(ع) با اطاعت محض و ایثار کامل به آن دست یافت. همچنین، عنوان «باب الحوائج» که برای ایشان شهرت یافته، تنها یک لقب معمولی نیست، بلکه نشان از عنایت ویژه الهی و مقام شفاعت بلندی دارد که به برکت وفاداری و جانبازیاش در کربلا به او عطا شده است. روایات تاریخی بسیاری از اجابت حاجات مؤمنان به برکت توسل به این بزرگوار حکایت میکند که خود مؤید این جایگاه رفیع است.
حجت الاسلام و المسلمین محسن چشک تصریح کرد: شجاعت حضرت عباس (ع) منحصر به صحنه کربلا نبود. ایشان در دوران جوانی و در زمان حکومت پدرشان، حضرت علی(ع)، نیز رشادتهایی از خود نشان داد. نقل است که در یکی از جنگها، ناشناس و با صورت بسته به میدان رفت و شجاعتی کمنظیر از خود نشان داد به گونهای که همگان پس از افشای هویتش، به شجاعت او اقرار کردند. همچنین در جریان دفن پیکر مطهر امام حسن مجتبی(ع) و ممانعت دشمنان از دفن ایشان کنار قبر پیامبر(ص)، حضرت عباس(ع) چنان برآشفت که اگر امام حسین(ع) مانع نمیشدند، فاجعهای دیگر رخ میداد. این نشان میدهد که غیرت دینی و شجاعت، خصلت ذاتی و همیشگی ایشان بود.
وی تأکید کرد: وفاداری سقّای کربلا (ع) به امام حسین (ع)، الگویی جاودانه برای همه پیروان اهل بیت (ع) است. این وفاداری، در اوج آزمایش، هنگام رسیدن امان نامه از سوی دشمن (شمر) در روز تاسوعا، به بهترین شکل آشکار شد. زمانی که شمر با تکیه بر رابطه خویشاوندی، به عباس(ع) اماننامه داد، پاسخ قاطع و تاریخی عباس(ع) این بود: «خدا تو و اماننامهات را لعنت کند!». حتی در شب عاشورا، وقتی امام حسین(ع) به برادران و یارانشان فرمودند که اگر میخواهند بروند، آزادند، عباس(ع) با بیان «خداوند مرا زنده نگذارد که پس از تو زندگی کنم»، عالیترین درجه وفاداری را به نمایش گذاشت. این وفاداری، فراتر از رابطه برادری بود؛ وفاداری به امامت و ولایت بود که تا پای جان و با گذشتن از همه چیز، ادامه یافت.
مبلّغ شهرستان آمل اظهار داشت: دو نقش محوری حضرت عباس (ع) در کربلا، «سقّایی» و «پرچمداری» بود که هر دو، نمادهایی عمیق از رسالت او هستند. سقایی و آبرسانی در فرهنگ اسلام، کاری بسیار مقدس و احیاءگر است. پیامبر اکرم(ص) فرمودند: «بهترین صدقه، سیراب کردن تشنهای است.» حضرت عباس(ع) با حرکتی حماسی به سوی فرات، تنها به دنبال رفع عطش نبود، بلکه میخواست پیام حیاتبخشی اسلام را در اوج خشونت و سنگدلی دشمن، زنده نگه دارد. اما زمانی که مشک آب را به دست گرفت و با یاد کودکان تشنه اهلبیت(ع)، خود از نوشیدن آب امتناع ورزید، درس بزرگی از ایثار و گذشت را به تاریخ آموخت. این عمل نشان میدهد که رسیدن به هر «آبی» (کنایه از هر منفعتی) اگر همراه با محرومیت دیگران باشد، برای یک انسان باایمان، مردود است.
وی در ادامه به نماد «پرچمداری» حضرت عباس بن علی (ع) پرداخت و افزود: در تاریخ اسلام، پرچمداری مسئولیتی بسیار سنگین و نشانه اعتماد کامل فرمانده به فرد بود. پیامبر (ص) پرچم را به دست کسی میدادند که هم خدا و رسول را دوست داشته باشد و هم محبوب خدا و رسول باشد. پس از حمزه سیدالشهدا و امیرالمؤمنین (ع)، حضرت عباس (ع) سومین پرچمدار بزرگ اسلام است. نگه داشتن پرچم در میدان نبرد، به معنای حفظ هویت و آرمان سپاه است. پرچم کربلا در دستان عباس(ع)، نماد استقامت مکتب حسینی بود و تا زمانی که آن دستهای وفادار، پرچم را نگهداشته بودند، پرچم حق بر زمین نیفتاده بود. این برای ما درس بزرگی دارد که باید «پرچم» اعتقادات، ارزشها و آرمانهایمان را در هر شرایطی، با وفاداری و استواری نگه داریم و نگذاریم به زمین بیفتد.
حجت الاسلام و المسلمین چشک با اشاره به کاربردهای تربیتی و اجتماعی سیره حضرت عباس (ع) گفت: از زندگی این بزرگوار میآموزیم که شجاعت، ریشه در تربیت صحیح و انتخاب همسر شایسته دارد. میآموزیم که وفاداری به رهبری و امامت، باید تا پای جان باشد و هیچ اماننامه و وسوسه دنیوی نتواند این وفاداری را سست کند. میآموزیم که رسیدگی به محرومان و رفع حاجت نیازمندان (آبرسانی)، از بالاترین عبادات است. همچنین، باید همانند عباس(ع)، «پرچمدار» ارزشهای دینی و ملی خود در عرصههای مختلف زندگی باشیم. امروز، ملت ایران با اقتدا به حضرت ابوالفضل (ع)، وفاداری خود را به نظام اسلامی و ولایت فقیه به نمایش گذاشتهاند و از او میآموزند که در راه دفاع از حق، باید شجاعانه و بیتوقع ایستادگی کرد. ای کاش همگی تحت عنایات این قمر هدایت، مسیر وفاداری و ایثار را ادامه دهیم و پرچم اسلام ناب را در زندگی فردی و اجتماعی خود، همیشه افراشته نگه داریم.
نظر شما